De cirkel is rond
Nog een nachtje slapen en dan vliegen we morgen richting Europa, waar we ‘s avonds aankomen op Schiphol Airport. Maar voor dat het zover is hebben we nog een aantal dagen Bangkok te vermelden in ons laatste reisverhaal.
Zoals de titel van het verhaal al verklaard, zijn we terug op de plek waar we begonnen zijn. Bangkok, de gigastad waar alles mogelijk is. Op ons lijstje stonden nog een aantal dingen die we graag in Bangkok wilden doen. Het meest indrukwekkende hebben we de eerste dag al gedaan, namelijk een bezoek brengen aan een van de beruchtste gevangenissen van Zuid-Oost Azie (misschien wel van de wereld om het maar even nog interessanter te maken). In Bang Kwang (Grote Tijger) zitten criminelen, en veel onschuldigen, ver beneden humanitaire standaarden gevangen. Machiel Kuijt, bekend van tv, heeft hier bijvoorbeeld ook een aantal jaar gezeten. Wij hebben we een bezoek gebracht aan 2 Nederlands-Chineese gevangen die 6 jaar geleden op het verkeerd moment en op de verkeerde plaats waren. In een huis in Bangkok waren zij te gast. In een andere kamer lag een x aantal kilo's drugs en heel toevallig kwam de politie net binnenvallen terwijl zij daar ook aanwezig waren. Het resultaat: dit geval werd door de Thaise autoriteiten gezien als drugsbezit en het vonnis luidde de doodstraf, later omgezet naar levenslang.
Tjsssaaaa, wat nog meer gedaan? Shoppen, shoppen en nog eens ........................... wat tempels bezoeken. De ‘Chatuchak weekendmarket' in Bangkok is echt de markt der markten. Met zijn 15.000 stalletjes kun je bijna alles kopen wat je je maar kunt bedenken. Wij hebben in ieder geval flink ingeslagen. Ook het voormalig koninklijk paleis is bezocht en hebben we net nog een onderlinge bowlingcompetitie gehouden in de dichtsbijzijnde shoppingmall. Eindstand 1-1.
Met een dubbel gevoel zitten we morgen in het vliegtuig terug naar huis. Enerzijds hebben we zoveel nog niet gezien en zijn we zo verwend met wat we wel hebben gezien dat we nog wel een aantal maanden er achteraan kunnen plakken........heus. Anderzijds hebben we, onder andere door alle reacties, weer veel zin om terug te gaan naar Nederland om vrienden, familie en kennissen weer te zien.
Mensen, bedankt voor het volgen van de site. Hopelijk hebben jullie ervan genoten. Zo niet, dan hebben wij het voor jullie gedaan!
Liefs en tot snel
Stan en Hedwig
Paradise!
Stel je eens voor een hagelwit strand zo zacht onder je voeten dat het lijkt alsof je veertjes loopt. Kraakheldere lichtblauwe zee waarvan je als je 20 meter uit de kust bent nog steeds de bodem kan zien. Als je je omdraait zie je wuivende palmbomen met daarachter een dichte jungle. Als je dat plaatje voor je hebt weet je zo ongeveer waar wij zaten: Perhentian Islands, Maleisie..paradise! We waren van plan om maar een paar daagje te blijven maar toen we dit zagen hebben we onze plannen maar iets aangepast.
Uiteindelijk zijn we hier een week gebleven en begonnen met het halen van een duikbrevet. Een drie daagse cursus met 4 duiken en een hele waslijst aan skills die je onder water moet uit kunnen voeren, waaronder je masker afdoen op 6 meter diepte 'doodeng als je het mij vaagt en zeker als je ook nog eens lenzen hebt' en je regulater 'ding waardoor je ademt' onder water in-en uitdoen, maar wel uit blijven ademen anders heb je kans op opgeblazen longen met dodelijke gevolgen. Zoals je al merkt vond ik 'Hedwig' het een vrij stressvolle gebeurtenis op zo'n ultra relaxte plek dus heb na 2 duiken besloten dat ik het wel welletjes vond. Stan daarentegen vond het helemaal geweldig en voelde zich als een vis in het water. Daarom heeft hij naast het behalen van zijn PADI open water ook nog eens zijn Advanced scuba diver brevet gehaald. Hiervor heeft hij onder andere wrak gedoken en een duik tot 30 meter diepte gemaakt!
Gelukkig heb ik niet 3 dagen in mn uppie gezeten, want onze buurmeisje waren 2 hele gezellige meiden uit je raad het niet: Nijmegen! Heerlijk weer even meidengepraat en terwijl Stan is zijn logboek bij hield wat voor een vissen en haaien hij allemaal zag, deden wij hetzelfde op het strand maar dan geen vissen uiteraard. Na een week moesten we helaas afscheid nemen van dit geweldige plekje, maar niet getreurd de volgende bestemming was er niet minder om. Op dit moment zitten we op Koh Phan Ngan het eiland in Thailand ookwel bekend van de film The Beach en waar de befaamde full moon party's gehouden worden.
De reis er naar toe was nog wel even spannend, want om op Koh Phan Ngan te komen moesten we met de trein door het uiterste zuiden van Thailand. In deze streek worden alleen nog regelmaig aanslagen gepleegd door moslimextremisten die een eigen staat willen. In de afgelopen jaren zijn er nog vele doden gevallen door bomaanslagen en de trein waar we inzaten was een maand geleden nog beroofd. Maar omdat we echt geen zin hadden om een hele dag om te gaan reizen hebben we de trein toch maar genomen. Bewaakt door minstens 10 militairen met mitrailleur 'dit is dus nodig?' hebben we de reis zonder kleerscheuren overleefd. Het strand op Koh Phan Ngan kan helaas niet tippen aan het strand op de Perhentian Islands maar een never ending pool 'zie foto's' en een half moon party midden in de jungle maken een hoop goed!
Over een paar uurtjes vertrekken we alweer naar onze laatste stop Bangkok. Het zit er nu echt bijna op dus tot heel snel!
PS. Sorry dat er geen foto's tussen staan. De pc wil totaal niet meewerken
Liefs Stan en Hedwig
Verslaafd aan Indonesie
Hallo lieve mensen!
Zoals jullie waarschijnlijk al gemerkt hebben worden we een beetje lui met het posten van verhalen op de site. Een excuus is misschien dat we in een vrij hoog tempo gereisd hebben de afgelopen 2 weken en niet meer dan 2 nachten op 1 plek zijn gebleven. In totaal hebben we in deze 2 weken zo'n 40 uur in bussen doorgebracht en zo'n 20 uur op verschillende boten om maar een indicatie te geven van hoeveel we gereisd hebben. Maar natuurlijk hebben we dan wel erg veel mooie dingen en gezien en gedaan.
Als eerste zijn we via Melaka een koloniaal stadje in Maleisie naar Singapore gereisd. Singapore is eigenlijk net een hele grote westerse stad alleen dan gelegen in Zuid-Oost Azie met het daarbij horende aangename temperatuurtje. In de stad valt eigenlijk vrij weinig te zien, geen mooie gebouwen of koloniale huisjes, het enige wat je tegen komt is shoppingmall na shoppingmall. We hebben ze niet geteld maar het leek erop dat boven ieder metrostation zich wel een shoppingmall bevond. Je zou denken lekker shoppen dus, maar helaas de prijzen zijn net zo westers als de stad eruit ziet. Ook onze kamer kostte een vermogen en op de meest idiote dingen staan boetes van maar liefst 1000 dollar! Dus we zijn maar snel weer Indonesie ingegaan om te genieten van de prachtige natuur en alles wat niet op het westen lijkt.
Een van de plekken die we op Sumatra bezochte hebben is Donau Toba, dit is een enorm kratermeer ontstaan door een mega explosie met in het midden een prachtig groen eiland. Hier kan je heerlijk kan zwemmen, chillen en nog eens chillen. Je kan zien dat deze plek jaren geleden erg toeristisch is geweest, maar vanwege de Bali bommen, de tsunami en het dure visum is het een trieste bedoening. Alleen maar lege restaurantjes en veel vervallen hotels en guesthouses. Wel gunstig voor de prijzen voor ons ;). Voor het eerste gedurende deze reis hadden we een bad, met warm water op onze hotelkamer!! Samen met een gestoord Engels koppel hebben we ons prima vermaakt en zijn we nog flink wezen stappen in een lokale bar. De foute hits uit de jaren 90 vlogen om je oren. Alleen de mannen stonden op de dansvloer en iedereen wilde met je dansen en een praatje maken.
Helaas moesten we de Engelsen de volgende ochtend met hun kater achterlaten omdat we een lange busreis naar Bukit Lawang op het programma hadden staan. Bukit Lawang is een dorpje aan de rand van het op 1 na groostse regenwoud van de wereld, waar we een 2 daagse trekking hebben gemaakt. In deze jungle bevinden zich o.a. Oerang oetangs, bavianen, tijgers en olifanten. De trekking zelf was erg zwaar, nog nooit zoveel gezweet, maar het heeft geloont want we hebben verschillende orang oetangs en gibbons gezien. Een agressieve orang oetang met de naam Mina, die al ongeveer 60 mensen gebeten heeft vond ons zo leuk dat ze ons een half uur lang achtervolgd heeft. De nacht in de jungle doorbrengen was ook een hele ervaring! De volgende dag werden grote traktorbanden aan elkaar gebonden en gingen we al 'raftend' terug naar het dorpje.
Op dit moment zitten we Penang in Maleisie en hebben we nog maar twee en halve week te gaan. Deze tijd gaan we heerlijk op een paar eilanden in Maleisie en Thailand doorbrengen om met een goed kleurtje weer naar huis te keren!
Tot snel, Stan en Hedwig
There and back again
Het is weliswaar weer een tijdje geleden, maar het volgende verhaal is er niet minder om.....
Sinds de ultrarelaxte Gili-Islands hebben we ruwweg 3 reisjes gemaakt. Het eiland Flores ligt ten oosten van Bali en Lombok en om daar via land en water te komen brengt een hoop tijd en geduld met zich mee. Een 4 daagse cruise met een boot leek ons een goed idee om op Flores te komen. Tijdens deze bootreishebben we superleuke mensen ontmoet, schitterend gesnorkeld en onze ogen uitgekeken wat betreft de schoonheid van de natuur, maar om het nou een cruise te noemen..... 4 dagen varen en slapen op een boot waar het matras niet dikker is dan een kussen van een tuinstoel doet geen wonderen voor je gewrichten. Gelukkig hebben we dit wel over om uiteindelijkde dodelijke 'komodo dragon', in het echt en op aanrakingsafstand, te mogen aanschouwen.
Floresis echt een wonder van de natuur. Groener dan groen, prachtigevulkanen en de mooiste rijstvelden.Wil jenog meer weten? Ga er zelf maar naartoe om te oordelen. Het is aan de mensen echt te merken dat hier nauwelijks toeristen komen.Iedereen wil je aanraken en metje op de foto. Voor mensen met aandachtstekort nog een reden om naar Flores te gaan. Echter een groot probleem: het logistieke vermogen van de vliegtuigmaatschappijen stamt echt nog uit de oertijd. Je vliegreis een dag van tevoren bevestigen met een ticket gekocht aan de andere kant van het eiland moet je niet doen op Flores. We stonden helaas niet op de lijst. De werknemer van het kantoor 'aan de andere kant van het eiland' had een foutje gemaakt. 'Jullie kunnen niet mee morgen en de volgende mogelijkheid is pas over 6 dagen'. Er kon nog geen sorry vanaf. Deze dag heeft ons meer adrenaline de kost dan de rest van de reis bij elkaar opgeteld. We hebben alles geprobeerd maar we moeste helaas wachten. Maar lieve mensen..... Het is uiteindelijk opgelost. Waar we de hele tijd niet aan gedacht hadden (en waar iemand anders ons attent op heeft moeten maken) is dat zwaaien met een paar flappen wonderen doet. Na een kleine omkoping in een achterkamertje werd een 'annulering' gemaakt voor twee lokale mensen op de lijst en konden wij gewoon mee. De volgende dag op het vliegveld hebben we nog wel de hele tijd met de billen samengeknepen gezeten. We moesten er niet aan denken dat we de twee 'geannuleerde' personen huilend en smekend aan de balie zagen staan. Niet gezien. Hierdoor een beetje minder schuldgevoel en weer veilig terug naarBali.
4 dagen Bali zijn samen te vatten in een geweldig weerzien met onze vrienden Sjors en Ayleen, veel bier drinken, flink stappen, slecht eten en enorm veel gelachen. Sjors wilde graag met naam en foto in ons verhaaltje. Dankzij een nieuw, door Sjors uitgevonden, spreekwoord is hem dit ook gelukt. 'Sjors. De puzzel valt weer op zijn plaats'
Op dit moment zitten we weer in Kuala Lumpur, omdat we het land uit moesten in verband met onze visa. De komende twee weken zakken we af naar Melaka en Singapore om vervolgens weer terug Indonesie in te gaan voor een rondreis op Sumatra. Vanwege de lange wachttijd en het lange verhaal extra veel foto's speciaal voor jullie.
Liefs Hedwig en Stan
Zomaar een dag uit het leven van Hedwig en Stan
Zomaar een dag uit het leven van Hedwig en Stan:
Locatie: Gili Islands, Lombok, Indonesie
8.00....... De biologische wekker gaat. We staan op om van ontbijt voorzien te worden op het terras van onze bungalow (voor deze bungalow betalen we trouwens een totaal van 7 euro's per nacht inclusief ontbijt. Belachelijk duur tegenwoordig!).
Na het ontbijt nemen we even een verfrissende duik in de hemelsblauwe zee op 20 meter afstand van onze residentie. We besluiten om toch nog iets van onze dag te maken en maken ons op een een rondje om het eiland te maken. Deze wandeling duurt, inclusief vroege lunch en het maken van een schitterende 'zandzeeschildpad', een kleine 2 uur en we komen dan ook redelijk vermoeid terug bij onze bungalow.
‘s Middags wordt er gesnorkeld tussen het koraal en verbazingwekkend heldere zee. De zeeschildpadden hier schuwen zich dan ook niet om een eindje mee over te zwemmen (ietwat overdreven. We moeten wel een paar slagen doen om op aanrakingsafstand te komen). Het zoute water van het snorkelen maakt ons redelijk dorstig en de late middag nodigt ons uit voor een drankje op het terras.
Het eiland heeft een heuvel waar je schitterend zonsondergang kunt zien. De klim naar de top duurt minder lang dan gedacht en om de tijd te doden tot de zonsondergang spelen we, met onze nieuwe Ierse vrienden, een spelletje geimproviseerd honkbal. Vervolgens is de zonsondergang inderdaad zo mooi als van tevoren werd gezegd.
‘s Avonds wordt er ook weer gegeten. Veel keuze aan verse zeevruchten en het westerse eten blijft je werkelijk waar overal achtervolgen. Met een volle maag doe je normaal gesproken niets liever dan even neer ploffen op de bank voor de tv. Dit doen wij ook, alleen bevindt de bank zich op het strand met volop keuze uit de nieuwste DVD's.
‘s Nachts kun je twee dingen doen. Enerzijds ga je lekker op stap tot in de late uurtjes. Anderzijds ben je nog brak van de vorige avond en is sterrenkijken het enige dat je hoeft te doen. En ja.... Ze vallen hier ook nog!! De volgende dag om 8.00 gaat de biologische wekker weer.
Langer duurt dit verhaal niet, want het internet is hier wel vreselijk duur. We vermaken ons prima, vervelen ons wederom geen moment en willen nog zeker niet naar huis.
Liefs Hedwig en Stan.
PS. Wij zoeken vanaf 1 September woonruimte in Nijmgen. Houdt alsjeblieft oren een ogen dus open!!
Zon, zee en strand!
Op het moment dat we dit verhaal schrijven zitten we 3 (of is het alweer 4 dagen?) op het prachtige eiland Bali, chillend in de zon, kijkend naar de hoogste golven die we ooit gezien hebben en bijkomend van een paar surflesjes! Na 7 weken in de binnenlanden van Thailand, Laos en Cambodja te hebben doorgebracht is dit weer even heel iets anders, lees: “helemaal geweldig”
Maar ook in Cambodja hebben we nog een heerlijke tijd gehad. We hebben in Siem Reap naast het bezoeken van de tempels ook nog Engelse les gegeven op een dorpschooltje. Erg leuk om te zien en doen en ook de kinderen vonden erg grappig, vooral als Stan probeerde in hun taal te spreken. Na 6 dagen in Siem Riep te hebben doorgebracht zijn we via Kampot een plaatsje in het zuiden van Cambodja terug gegaan naar Phnom Penh om daar te wachten op onze vlucht naar Kuala Lumpur. Ook verwachtten we daar de grootste kans te hebben in een kroeg met nog wat meer Nederlanders de wedstrijd tegen Italie te kunnen kijken. Na een hele zoektocht bleek dit toch een beetje tegen te vallen en hebben we de wedstrijd met 1 ander Nederlands meisje in ons guesthouse gekeken. Gelukkig was het resultaat boven verwachting en hoopten wij dat we in Kuala Lumpur meer geluk zouden hebben.
Maar wat een verschil Kuala Lumpur zou zijn met Phomn Penh hadden we niet kunnen verwachten. Opeens waren er straten zonden diepe kuilen en gaten, geen stinkend afval op de straat, openbaar vervoer, en gebouwen zo hoog dat ze niet ineens op de foto passen. Natuurlijk moesten we even optimaal profiteren van alle luxe die Kuala Lumpur te bieden had. Zo hebben we onder andere een ritje gemaakt in een enorme achtbaan op de 6e tot en met de 10e verdieping van een shopping centrum, op de bovenste verdieping van een flat een biertje gedronken van 6 euro met uitzicht op de Petronas towers en een zwembad aan onze voeten en geshopt totdat we erbij neervielen. Na 3 dagen veel te veel geld te hebben uitgegeven stond alweer de volgende vlucht op het programma naar de plek waar we nu zijn, namelijk Bali.
Gisteren hebben we allebei voor het eerst gesurfd, wat vooral voor Stan erg lastig was ;) en voetbal gekeken in een sportcafe met een heel stel Nederlanders. We hebben het dus weer eens prima naar ons zin en zijn al weer druk bezig met het plannen van onze volgende bestemming. Dit worden waarschijnlijk de Gili Islands, wat een waar paradijs schijnt te zijn. Dus volgende keer meer hierover!
Xxxx Stan en Hedwig
Het land van de glimlach!
Voordat we richting Cambodja 'het land van de glimlach'zijn gereisd, hebben we nog 6 dagen in het uiterste zuiden van Laos doorgebracht. Dit gebied ookwel '4000 islands' genoemd is een soort delta van de Mekong rivier. Hij mondt alleen niet uit in de zee maar vormt wel vele prachtige eilandjes. Gedurende het droge seizoen zijn dit er heel misschien wel 4000, als je iedere boven het water uitstekende boomstronk meetelt. Wij verbleven daar op een eiland genaamd Don Det, de meest relaxte plaats waar we tot nu toe geweest zijn. We verbleven daar in een hutje met uitzicht op de Mekong rivier en met twee hangmatten aan onze veranda waarin we heerlijk konden lezen en muziek luisteren. Op het eiland rijden geen auto's, er zijn alleen maar zandweggetjes en er is alleen elektriciteit van 19.00 uur tot 22.00 uur. Alle restaurantjes en cafe's sluiten dan ook om 22.00 uur dus er valt niets anders te doen dan te gaan slapen. Het enige wat we in deze 6 dagen gedaan hebben is een fietstocht gemaakt, waarbij we een waterval hebben bezocht en door de jungle hebben gefiets.
Helemaal relaxed en uitgerust konden we dus onze reis vervolgen naar Cambodja. Dit bleek acheraf ook wel nodig omdat ons een zeer lange vermoeiende busreis te wachten stond.De afstand van Don Det naar Phnom Penh de hoofdstad van Cambodja is ongeveer 500 kilometer. In Nederland zou je hier dus ongeveer 5 uur over doen, maar hier in Azië is dat natuurlijk wel iets anders. De chauffeur had ons verteld dat we rond 19.30 ongeveer in Phnom Penh zouden aankomen, maar in werkelijkheid bleek het toch wel iets langer te zijn. Met 3 lange stops waarbij we telkens meer dan 1,5 uur moesten wachten en ontelbare korte stops, omdat er steeds meer dingen op het dak van het busje geladen moesten worden, zijn we in totaal 16 uur bezig geweest om deze afstand af te leggen. Dit zou nog niet zo'n ramp zijn als niet bij iedere lange stop ons voertuig een graadje oncomfortabeler werd. Van minivan met airco, gingen we naar bus zonder airco met ramen die niet open konden, naar het meest aftandse busje ooit gezien zonder airco en beenruimte. Al zandhappend over de met enorme kuilen bezaaide weggetjes in het pikdonker zijn we uiteindelijk om 12 uur ‘s nachts in een achterbuurt in Phnom Penh gedropt.
Maar wees niet ongerust we hebben het allebei overleefd en vinden Cambodja helemaal geweldig, Phnom Penh is een drukke stad waar enorm veel te beleven is.
Samen met 2 Fransen die bij ons in het busje vanuit Don Det zaten, hebben we de Killing Fields bezocht. Dit is een plek waar gedurende het Pol Pot regime 20.000 mensen zijn afgeslacht en in massagraven gedumpt. Erg indrukwekkend en verdrietig ook omdat dit nog maar 30 jaar geleden is. Maar omdat we nog terug komen in Phnom Penh zijn we na 2 dagen verder gereisd naar Siem Reap. Siemp Riep is de stad waar vlakbij zich de tempels van Angkor bevinden. Ookwel bekend van de film Tomb Raider. We zullen jullie niet vervelen met de geschiedenis van deze tempels dus kijk maar gewoon naar de prachtige plaatjes.
Op 12 juni vliegen we vanuit Phnom Penh naar Kuala Lumpur en drie dagen later naar Bali, om dan eindelijk lekker aan het strand te gaan liggen en hopelijk nog wat mee te pikken van het EK!
Kus Stan en Hedwig
Vang Vieng en Vientiane
'How much for the T-shirt?'
-'25.000 Kip'
'Is that your best price?'
-'OK mister, for you 23.000 Kip'
'20.000?'
-'No, no mister'
'Ok, bye bye'
- Wait! OK, 20000 Kip'
Je welbegeerde T-shirt is nu gekocht voor €1,70 in plaats van €1,95. Natuurlijk is dat een verschil van niets. Aangezien je niet de hele reis rond wilt lopen in een shirt dat je gekocht heb in een verloren onderhandeling, ga je toch tot het uiterste.
Vang Vieng (nog steeds in Laos) is een soort van Mekka voor backpackers. Het dorpje is bekend en gewild om twee dingen. Enerzijds kun je in iedere kroeg en restaurant ongestoord de hele dag 'Friends' kijken. Anderzijds dobber je de hele dag op de rivier in een grote tractorband. Dit laatste wordt ook wel 'tubing' genoemd. Honderden mensen zakken de rivier af en doen niets anders dan springen, zwaaien, slingeren en bier drinken in en aan de kant van de rivier. Dit hebben wij ook twee dagen gedaan. Echter, Hedwig maar 1 dag. Na een hele vervelende landing plat op de rug op dag 1 was ze dag 2 niet meer van plan om zich een tweede maal aan hetzelfde water te stoten. Dat was dus drie overnachtingen Vang Vieng: 'Tuben' en 'Friends' kijken. Schitterend voor de afwisseling, maar daar is dan ook alles mee gezegd.
Volgende halte: Vientiane, de hoofdstad van Laos. De term hoofdstad doet je denken aan een grote stad, waar veel te beleven is en de lichten nooit uitgaan. Vientiane is niets meer dan een heel groot dorp. Weinig te beleven en alles sluit wederom om 23.30. Het enige benoemenswaardige is dat we scooters hebben gehuurd met Oli en Steffi (een koppel uit Ijsland waar we inmiddels al 2 weken samen mee aan het reizen zijn). In een dag hebben we een mooi Buddha park bezocht, zijn we naar de nationale bierbrouwerij geweest, hebben we 1 uur met pech langs de kant van de weg gestaan en zijn we enorm verbrand. 2 overnachtingen in Vientiane is dan ook meer dan genoeg. Ons inmiddels verworven reizigersbloed wil meer!
Het volgende verhaal zal zich afspelen op de 'Four thousand Islands' in het uiterste zuiden van Laos. Hierover later meer......
Liefs Hedwig en Stan